Ten krótki fragment prozy ma, na co wskazywać może już sam tytuł, charakter autonarracji. Kto jednak jest podmiotem (i zarazem przedmiotem) tejże narracji? Pierwotne i być może powierzchowne spojrzenie kazałoby uznać, że jest nim sam Bohumil Hrabal – żyjący w latach 1914-1997 czeski prozaik.

Powieść rozgrywa się we współczesnej Pradze. Główną bohaterką jest dentystka Krystyna Pilna, kobieta w średnim wieku wychowująca samotnie córkę Jankę. Przeżywa burzliwy romans ze znacznie od siebie młodszym Honżą, pracownikiem instytucji będącem czeskim odpowiednikiem Instytutu Pamięci Narodowej. W tym związku istotną rolę odgrywa stosunek do rozliczeń z nieodległą przeszłością: Krystyna, której znienawidzony ojciec był partyjnym funkcjonariuszem, jest zwolenniczką „grubej kreski”, jej kochanek zaś gromadzi materiały, by doprowadzić do osądzenia winnych prześladowań i represji okresu komunistycznego. Inny wątek powieści to relacja między matką a córką, która popada w narkotykowe uzależnienie. Klima stworzył przekonujący obraz kobiety walczącej o swoje prawa, podjął uniwersalny temat braku porozumienia pomiędzy rodzicami i dziećmi, a także zawarł w utworze obraz chaosu wartości panującego w społeczeństwie, które niedawno odzyskało wolność i podejmuje próbę określenia się na nowo. Ivan Klíma (ur. 1931) - prozaik, dramaturg, eseista - jest jednym z najwybitniejszych czeskich pisarzy, stawianym w jednym rzędzie z Milanem Kunderą. Urodzony w Pradze w 1931 roku, przeżył obóz koncentracyjny w Terezinie. Po wojnie pisał artykuły do gazet, dramaty i powieści, aż do sowieckiej inwazji na Czechosłowację w 1968 roku. Lata 1969-1970 spędził jako profesor literatury na Uniwersytecie Michigan. Wrócił do kraju, jednak w latach 70. i 80. jego książki zostały objęte całkowitym zakazem druku. Należy do najczęściej tłumaczonych czeskich pisarzy, przede wszystkim w USA, Niemczech i krajach skandynawskich.

-