W poszukiwaniu straconego czasu (fr. À la recherche du temps perdu) – siedmiotomowy quasi-autobiograficzny cykl powieściowy Marcela Prousta, uznawany przez krytyków i badaczy literatury za arcydzieło. W świadomości czytelników powieść łączona jest przede wszystkim z motywem reminiscencji wywołanej przypadkowo przez zewnętrzny bodziec; dla bohatera bodźcem takim jest smak zamoczonej w herbacie magdalenki.
Historycy literatury określają cykl jako kontynuację tradycji powieści francuskiej, dopatrując się inspiracji w esejach Montaigne'a i pamiętnikach Saint-Simona oraz w Komedii ludzkiej Balzaka. Sytuują go w obrębie dominujących pod koniec XIX wieku nurtów literackich, takich jak bergsonizm, Freudowska psychoanaliza oraz impresjonizm. Elementami innowacyjnymi są rozbudowane analizy uczuć, unieważnienie intrygi powieściowej rozumianej jako ciąg uporządkowanych wydarzeń, zmiana struktury wypowiedzi artystycznej, w tym perspektywy i technik narracji, a także konstrukcji czasu powieściowego i psychoanalityczna introspekcja. Nowością było także wymaganie stawiane czytelnikowi, który stał się współtwórcą dzieła w procesie lektury, a nie tylko jego biernym odbiorcą.
Proust rozpoczął pracę nad powieścią w lipcu 1909 roku, zakończył na krótko przed swoją śmiercią w 1922 roku. Fragmenty pierwszego tomu (W stronę Swanna) ukazały się w 1911 roku na łamach czasopisma Le Figaro, w całości opublikowane zostały w 1913 roku. Ostatni tom (Czas odnaleziony) wydano już po śmierci autora w 1927 roku.
W języku polskim powieść ukazała się w przekładzie Tadeusza Boya-Żeleńskiego (pierwsze pięć tomów), a także Macieja Żurowskiego, Magdaleny Tulli i Juliana Rogozińskiego.

"Paryski splin" jest tworem tej samej posępnej i chorej duszy, w którą wczuć się musiał autor, aby napisać "Kwiaty zła", a w każdym razie duszy blisko z nią spokrewnionej.

Zbiór zawiera dorobek pisarski Stendhala: I - 1. O miłości; 2. Pamiętnik egotysty; 3. Życie Henryka Brulard; II - 1. Czerwone i czarne; 2. Kroniki włoskie; III - Lucjan Leuwen; IV - 1. Pustelnia parmeńska; 2. Lamiel.
Każdy z tomów osobno zawiera także przypisy do poszczególnych dzieł.

W Drogach wolności pisarz podejmuje zagadnienie wolności i jej drugiej strony (jej nieuchronnego cienia): złej wiary (mauvaise foi). Ta ostatnia jest jedną z najbardziej oryginalnych kategorii filozoficznych Sartre'a. Pewną wskazówką jest już tytuł cyklu: drogami wolności chodzą wszyscy jego bohaterowie. Jednak zupełnie inną kwestią jest, jaki użytek czynią oni ze swojej wolności. Nie przestając być wolnymi, bohaterowie Dróg wolności w ten czy inny sposób prezentują postawę, którą Sartre nazwał postawą złej wiary lub myślenia w złej wierze i tylko w nielicznych momentach doświadczają przebudzenia. Wówczas to stają się na krótko ludźmi żyjącymi w sposób autentyczny.

Trzeci tom pamiętników Simone de Beauvoir (1908-1986) ukończony przez autorkę w marcu 1963 roku. Tom rozpoczyna się w momencie wyzwolenia Paryża w sierpniu 1944 r. Splatają się w nim dwa nurty wspomnień: dzieje osobistego życia Simone de Beauvoir od pełni rozkwitu sił życiowych do nadchodzącej starości i francuskiej lewicy intelektualnej na tle ówczesnej sytuacji politycznej we Francji i na świecie.

Balzac Honoriusz - Jaszczur, Kawalerskie gospodarstwo, Małe niedole pożycia małżeńskiego, Modesta Mignon

Powieść Wiktora Hugo opublikowana w 1869r.

Tom I - 342 strony
Tom II - 363 strony.

Pharmazeuten, Mediziner und Physiker.

Francuski megabestseller: milion egzemplarzy sprzedanych we Francji i 30 wydań obcojęzycznych. Książka ta może być czytana jak liczące trzydzieści cztery pozycje menu małych przyjemności, biblia miłośników życia.