W 2008 roku przypadła 350. Rocznica jednego z przełomowych wydarzeń w historii Polski i Ukrainy - rocznica unii hadziackiej. Podpisany 16 września 1658 roku akt był projektem politycznym przekształcenia federacji Korony Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego tworzącej Rzeczpospolitą Obojga Narodów w organizm trójczłonowy powstały przez wyodrębnienie Księstwa Ruskiego, połączonego unią realną z dwoma pozostałymi.

Wiek XVI-XVIII.

Trzytomowe dzieło polskiego pisarza historycznego, eseisty i publicysty.
T.I: Srebrny wiek obejmuje niespełna 80 lat naszych dziejów, w tym pełną dramatyzmu historię kolejnych elekcji. Rozpoczyna się od opisu okresu bezkrólewia po bezpotomnej śmierci Zygmunta II Augusta (1572), a kończy okresem rządów Władysława IV Wazy.
T.II: Calamitatis regnum opowiada o burzliwych latach 1648-1696, znanych z kart powieści Sienkiewicza.
T.III: Dzieje agonii opisuje dramatyczne dla naszej historii lata 1696-1795, nasilający się proces upadku państwa prowadzący do tragicznego końca.

Paweł Jasienica, właściwie Leon Lech Beynar (ur. 10 listopada 1909 w Symbirsku, zm. 19 sierpnia 1970 w Warszawie) – polski pisarz historyczny, eseista i publicysta Tygodnika Powszechnego.
Urodził się w 1909 w Symbirsku nad Wołgą i pozostał z rodziną w Rosji do roku 1920, choć już w 1914 wyruszyli do Polski. Początkowo zamieszkali w okolicach Białej Cerkwi i Humania, następnie w Kijowie, Warszawie i ostatecznie na Wileńszczyźnie. W Wilnie skończył gimnazjum, a następnie historię na Uniwersytecie Stefana Batorego. Należał do młodzieży aktywnej społecznie w Klubie Intelektualistów oraz w Akademickim Klubie Włóczęgów. Używał wtedy przydomka Bachus. W latach 1928-32 był nauczycielem historii w Grodnie; pracował też jako spiker w Polskim Radiu Wilno. Zadebiutował w 1935 roku książką „Zygmunt August na ziemiach dawnego Wielkiego Księstwa”. Przed wojną pracował w Słowie Wileńskim, gdy redaktorem był sławny pisarz Stanisław Cat-Mackiewicz, uważany za masona, co dało pretekst w okresie PRL do oskarżania Jasienicy o sympatię i przynależność do masonerii.

W ramach serii "Świadectwa minionych wieków" poświęconej publikacji materiałów archiwalnych odzwierciedlających polsko-rosyjskie stosunki polityczne i kulturalne w XVII wieku. Książka opisuje siedemnastowieczny okres historii polsko-rosyjskiej, zawiera zbiór rękopisów, dokumentów polsko-rosyjskich.

Stosunki polsko-ukraińskie w połowie XVII wieku w historii związków dwóch sąsiednich narodów ukazują się jako jedna z najbardziej złożonych i dramatycznych kart.

Książka jest drugim tomem wielotomowej syntezy dziejów naszej stolicy. Obejmuje okres od przyłączenia Mazowsza do Korony po utratę niepodległości w następstwie III rozbioru.

Obliczenie, z ilu osób składał się dwór magnata, nie jest rzeczą łatwą, albowiem wszelkie spisy odnoszą się zasadniczo do służby - żeby tak rzec - wyższego stopnia. Ilu było różnego rodzaju pomocników w kuchni, stajennych w stajni i tego rodzaju pomocniczej służby, trudno obliczyć.
W korespondencji Krzysztofa Opalińskiego znajdujemy spis dworzan w momencie realizowania przez magnata reżimu oszczędnościowego. A więc wojewoda poznański trzymał wówczas trzech służących niewątpliwie szlacheckiego pochodzenia, "czterech chłopiąt", trzech skrzypków, dwóch kucharzy, pasztetnika, a dla żony i dzieci pięć kobiet. Razem więc, jak widzimy, osiemnaście osób. Do tego jednak należałoby dodać pomocników kuchennych, stajennych, pastuchów, stróżów.
W sumie można chyba przyjąć, że ten dwór liczył około trzystu osób. Warto jednak podkreślić, że jest to w oczach Opalińskiego jakieś minimum, spowodowane nadmiernymi wydatkami w poprzednim okresie. Toteż pisze do brata: "cudownie się uskramiam i nie przekroczę tych granic". Gdyby chodziło o dwór wielkiego magnata, możemy przyjąć jako wzór dwór wojewody krakowskiego Stanisława Lubomirskiego z okresu ostatnich lat jego życia. Tu źródłem wiadomości może być dla nas znany druk wydany przez Stanisława Czernieckiego, podstolego żytmierskiego, podający skład tego dworu. Według tego zestawienia dwór ów liczył, nie rachując znowu pomocniczej służby, około dwustu siedemdziesięciu osób.

Praca niniejsza jest próbą przedstawienia stosunków wewnętrznych na wsi pomorskiej w drugiej połowie XVII i w XVIII wieku. Obejmuje okres od 1660 roku, kiedy po zniszczeniach wojen szwedzkich nastąpiła odbudowa i przebudowa wsi pomorskiej, do 1772 rok, gdy ziemie te zabrał w pierwszym rozbiorze król pruski Fryderyk II.