Prezentowane wydanie zostało podzielone na 7 tomów. Kolejność poszczególnych dzieł Arystotelesa pozostaje zasadniczo utrzymana zgodnie z układem stosowanym przez I. Bekkera w jego z 1831 roku Aristotelis Opera. W tomie pierwszym mieszczą się traktaty wchodzące w skład Organonu, w tomie drugim znajdują się pisma fizyczne. Na tom trzeci i czwarty składają się pisma o treści psychologicznej i przyrodniczej. Z pozostałych pism Stagiryty tom piąty obejmuje Etykę nikomachejską , Etykę wielką , Etykę eudemejską oraz krótką rozprawę O cnotach i wadach , a tom szósty traktaty społeczno - polityczne. W tomie siódmym znajdziemy omówienia monograficzno - historyczne i problemowe, indeksy oraz słownik terminów.

Niniejszy polski przekład dzieł filozoficznych Cycerona obejmuje wszystkie traktaty filozoficzne oraz zachowane fragmenty, a także te dzieła, które bywają zaliczane przez niektórych wydawców do politycznych.
Księga ta zawiera :
O naturze bogów
O wróżbiarstwie
O przeznaczeniu.

Wynalezienie przez Greków w V wieku p.n.e. demokratycznej kultury politycznej, filozofii, nauki i sztuki w nowoczesnym sensie tego słowa – cały "ten przewrót umysłowy wydaje się tak nagły i głęboki – pisze Vernant – że uważano go za niewyjaśnialny w kategoriach przyczynowości historycznej: mówiono o greckim cudzie".

„Wszelkie nauczanie i poznawanie rozumowe pochodzi z wiedzy wcześniejszej. Wynika to jasno z przeglądu poszczególnych nauk. Spośród nauk teoretycznych powstają w ten sposób nauki matematyczne tudzież wszelka nauka wytwórcza. Podobnie też ma się sprawa z dowodami: jedne się przeprowadza za pośrednictwem sylogizmów, inne za pomocą indukcji. Jedne bowiem i drugie tworzą naukę za pomocą wiedzy wcześniejszej; tamte bowiem czerpią swą moc z uznanych przesłanek, te zaś na podstawie oczywistości szczegółu dowodzą słuszności ogółu. Takie też są i sposoby przekonywania za pomocą wymowy; bo albo za pomocą paradygmatów, co odpowiada indukcji, albo za pomocą entymematów, co znów odpowiada sylogizmowi. Wiedza wcześniejsza powinna być zdobywana na dwa sposoby: w pewnych bowiem przypadkach istnienie faktu musi być z góry przyjęte, a w innych trzeba rozumieć, czym jest przedmiot oznaczony przez nazwę, a jeszcze kiedy indziej trzeba znać i jedno, i drugie. Na przykład musi się wpierw wiedzieć, że istnieje to wszystko, o czym albo twierdzenie, albo przeczenie jest prawdziwe, natomiast o "trójkącie", że znaczy to a to, wreszcie o "jednostce" trzeba wiedzieć i jedno, i drugie: co znaczy, i że istnieje, albowiem nie każda z tych rzeczy jest dla nas jednakowo oczywista”.

Traktat zachował się w Codex Vaticanus graecus, a jego autentyczności nigdy nie podważano. Został napisany najprawdopodobniej pod koniec życia filozofa, w czasie ostatniego pobytu w Atenach. Dzieło to, wraz z Historia animalium pozwala uznać Arystotelesa za twórcę biologii, ponieważ nadał jej rangę samodzielnej dyscypliny naukowej oraz przedstawił w pierwszej części traktatu propozycje dwóch metod badawczych: opisywanie z osobna szczegółowych cech charakterystycznych poszczególnych gatunków oraz szukanie cech wspólnych u różnych gatunków. Sam filozof skłaniał się do stosowania metody drugiej, zaliczając do badanych zwierząt również człowieka.
Arystoteles rozróżnia narządy zewnętrzne (np. dziób i pióra) oraz wnętrzności (np. serce, wątroba). W traktacie przedstawia swoją koncepcję budowy oraz działania następujących narządów: serce, mózg, płuca, wątroba, śledziona, nerki, żołądek, omawia też krew, tłuszcz, szpik kostny, tkankę miękką, system kostny i chrząstkowy. Analizuje zmysły, do których zalicza: wzrok, słuch, węch i smak. Rozważając budowę narządów wewnętrznych kilkukrotnie podaje możliwe anomalie i wynikające z nich choroby.

Grupa dialogów średnich Platona, konstruktywne, w których przedstawiona jest teoria idei. W dialogach tych również występuje postać Sokratesa, ale nie odgrywa już roli pierwszoplanowej, a ogranicza się do przekazywania platońskiej nauki o ideach.

Fajdros - Uczta - Menon - Eutyfron - Obrona Sokratesa - Kriton - Fedon - Timaios - Kritias

Spis treści głównych rozdziałów: Część pierwsza Wczesnoprzyrodniczy racjonalizm grecki Sentencje siedmiu mędrców greckich Jońska filozofia przyrody Spekulatywny naturalizm pitagorejski Metoda dialektycznego ujmowania rzeczywistości Eleaci - początki metafizycznego ujmowania rzeczywistości.

Demostenes (384-322 p.n.e.), ateński działacz polityczny, mówca. Stał na czele stronnictwa antymacedońskiego, mającego za zadanie obronę wolności Grecji. Propagował rozbudowę floty wojennej.

Analiza doktryny Ogrodu - to teren działalności licznych pokoleń badaczy i oczywiście praca jednego autora nie może pretendować do kompletnego ujęcia całej problematyki. Autor jednak nie starał się poddawać analizie całej problematyki filozoficznej Ogrodu. Być może tylko zintegrowany wysiłek i filozofów, i przedstawicieli filologii klasycznej rokowałby nadzieję na ukazanie się prac o znaczeniu podstawowym...