Część pierwsza niniejszego wyboru pism, zatytułowana Pisma z antropologii filozoficznej, obejmuje, zamieszczone w porządku chronologicznym, wyłącznie samodzielne rozprawy, które mają zdecydowanie antropologiczny charakter. W swoich dociekaniach antropologicznych Scheler koncentruje się przede wszystkim na wykryciu istoty człowieka. Poszukuje momentów, które, decydując o jego swoistości, przysługują wyłącznie jemu, w których nie można upatrywać rozwinięcia- choćby bardzo znacznego- czegoś, co wykazują inne, istniejące na Ziemi formy bytu. Część drugą stanowią pisma z zakresu teorii wiedzy. Wg Schelera człowiek osiąga w pełni swą gatunkową swoistość nie dlatego, że opanowuje świat, pracuje w nim, obserwuje go i technicznie przekształca lecz dlatego, że uchwytuje w nim poznawczo to co istotowe.

Bunt ludzki w swoich formach wysokich i tragicznych jest może tylko ciągłym protestem przeciw śmierci, szaleńczym oskarżeniem losu, który określa powszechna kara śmierci. Sprzeciw wobec śmierci, pragnienie trwania i jasności są motorami tych wszystkich szaleństw, wzniosłych albo dziecinnych. Czy byłoby to tylko tchórzliwe i egoistyczne odmówienie zgody na własną śmierć? Nie, ponieważ wielu zbuntowanych zapłaciło, co trzeba było zapłacić, by móc znaleźć się na wysokości swoich wymagań. Zbuntowany nie domaga się życia, ale racji życia. Odrzuca logiczność śmierci. Jeśli nic nie trwa, jeśli nie ma żadnych usprawiedliwień, śmierć pozbawiona jest sensu. Walczyć ze śmiercią, znaczy więc domagać się sensu życia, walczyć o regułę i jedność.

Fragment rozdziału "Nihilizm i Historia"

Żyjąc wspólnie nie powinno się lękać manifestowania własnych przekonań. Nie powinno się przywdziewać wprowadzających w błąd otoczenie, masek dla naszego ja. Trzeba mimo zawiedzionego zaufania z nową wiarą zdobywać się na ryzyko uchylenia "przyłbicy" i warto uważnie wpatrywać się w innych, gdy czynią to samo.

Struktura i kierunki ewolucji grupy zoologicznej ludzkiej.