Praca zbiorowa.

Jest to pierwsze tego typu dzieło w literaturze światowej. Problematyka seksu i erotyki w różnych kulturach została przedstawiona na tle rozwoju filogenetycznego człowieka, filozofii, religii, prawa, medycyny, literatury, sztuki i historii obyczajów. Książka może służyć jako podręcznik, a równocześnie stanowi poważne dzieło naukowe z zakresu historii i teorii kultury.

Anna Świderkówna - znakomity naukowiec i popularyzator historii starożytnej - jako historyk helleńskiego świata, w którym ukształtowała się Biblia, zaprasza w Rozmowach o Biblii wszystkich chętnych - wierzących i niewierzących - "do swobodnej przechadzki po różnych kręgach biblijnych i różnych stuleciach". Krok po kroku wciąga czytelnika do wspólnego odkrywania, poznawania i rozszyfrowywania zagadek, wyjaśniania nieporozumień, niejasności, rozwiewania legend. Czyni to, szanując tożsamość pisarzy biblijnych i stosując naukowe metody w odczytywaniu starożytnych tekstów, w przystępny, pełen kultury sposób. Rozmowy o Biblii - bogato ilustrowane, zawierające mapy, bibliografię oraz indeks biblijny i rzeczowy - są lekturą dla każdego.

Wyczerpujące, naukowe opracowanie wierzeń dawnych Słowian i ich relacji z nadchodzącym chrześcijaństwem.

Najnowsze odkrycia naukowe potwierdzają ośmieszane dotąd hipotezy, mówiące o pojawianiu się na naszej planecie istot z Kosmosu. W bogato ilustrowanej książce autor przedstawia kolejne dowody ingerencji w życie na Ziemi przedstawicieli obcych inteligencji.

Roman Ignacy Plenkiewicz (ur. 20 stycznia 1833 w Skorczowie, powiat pińczowski, zm. 4 października 1910 w Warszawie), polski historyk literatury, literat, członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.
Był synem Stanisława (rządcy majątków ziemskich) i Antoniny z Grządzińskich. W 1849 ukończył szkołę realną w Kielcach, później sam dokształcał się w dziedzinie historii i historii literatury. Pracował jako nauczyciel, początkowo w domach szlacheckich w Kielcach (1849-1852), następnie w szkołach prywatnych w Miławczycach i Czaryżu (1852-1860) oraz w gimnazjum J. N. Leszczyńskiego w Warszawie (1861-1862). Od 1862 był profesorem języka polskiego w gimnazjum w Płocku, w latach 1865-1866 i 1875-1887 w II gimnazjum w Warszawie, 1866-1875 w gimnazjum w Piotrkowie Trybunalskim. W latach 1876-1895 pełnił funkcję profesora języka polskiego i historii w Szkole Handlowej Kronenberga w Warszawie. Od 1895 pracował jako sekretarz Komitetu Nadzorczego Towarzystwa Kredytowego Miejskiego w Warszawie.
W 1908 został członkiem wybranym Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Publikował na łamach "Rocznika Piotrkowskiego" (1871-1876) i "Tygodnia" (1873-1875), był redaktorem Encyklopedyi wychowawczej (od 1900). Ogłosił m.in. powieść Perła zatracona (1872), opis Z wycieczki w Tatry Wschodnie (1873) oraz wiersze.
W pracy naukowej zajmował się historią literatury polskiego Odrodzenia, historią oświaty, dydaktyką ogólną. Janowi Kochanowskiemu poświęcił obszerną monografię życia i twórczości, z uwzględnieniem szerokiego tła dziejowego (Jan Kochanowski, jego ród, żywot i dzieła, 1897). Wydał kilkaset dokumentów Akt sądowych z wieku XVI (1903), związanych z działalnością Kochanowskiego. Omówił poglądy wychowawcze Mikołaja Reja (Mikołaja Reya z Nagłowic etyka, 1905). Pisał na temat zadań nauczyciela w kształceniu początkowym, przygotował program nauczania historii literatury polskiej na poziomie gimnazjum, wskazywał na konieczność nauczania języków klasycznych w szkolnictwie średnim. Gromadził materiały do monografii historycznej Szkoły Handlowej Kronenberga. Działał w instytucjach kulturalnych i charytatywnych, ogłosił przekład Śpiew i Mignon Goethego (1870).